Veritas Virtus: “a verdade ao poder”.

17216 items (0 unread) in 422 feeds
![]() |
| Imaxe de google |
![]() |
| Imaxe: wikipedia |


![]() |
| *imaxe da wikipedia |
![]() |
| Imaxe: Google |
![]() | |
| Imaxe: wikipedia |
![]() |
| Imaxe: web USC |


Ó nome de Tisbe, Píramo abre os ollos que aventaban a morte e despois de mirala volveunos pechar.
(...) Colle do chan o mantón de Tisbe, lévao con el ata a sombra da árbore onde quedaran e, cando o empapou de lágrimas e o encheu de bicos di: “Recibe tamén o sorbo do meu sangue”. E crava no seu illar a espada que levaba no cinto, sen tardar, moribundo, arrincouna da ferida aínda quente e xaceu na terra mirando o ceo. (...) Os froitos da árbore tórnanse de cor escura pola salpicadura da ferida mortal e a raíz humedecida pola sangue tingue as amoras colgantes de cor púrpura. (...)
Píramo, que sae máis tarde, ve as pegadas seguras dunha fera sobre o camiño de terra e palidece en todo o seu rostro. Cando descobre o mantón empadado de sangue di: "unha noite soa acabará con dous namorados; dos dous, ela é merecedora dunha vida máis longa; eu son o veradeiro culpable. Eu, miña pobre, perdinte, eu que te mandei vir de noite a un lugar cheo de perigos e non me anticipei á túa chegada. Desgarrade o meu corpo e devorade as miñas vísceras con feroz mordedela cantos leóns habitedes debaixo desta rocha. Pero é de cobardes optar pola morte." (...)
Ovidio, Metamorfoses, IV 162 final*Pyramus et Thisbe imaxe de Penn Provenance Project en Flickr
Unha vez que recoñeceu ao seu amado,
(...) A aurora seguinte fixera esvaecer as estrelas da noite e o sol secara cos seus raios a rosada das herbas. Xuntáronse no sitio de sempre. Entón, despois de queixarse moitas veces polo baixiño, deciden enganar aos gardas no silencio da noite e escapar e, xa fóra da casa, deixar a cidade tamén. Para non se extraviar no seu andar pola chaira, reuníranse a carón da tumba de Nino, e agocháranse á sombra dunha árbore. Había alí unha árbore cargada de froitos brancos como a neve (unha alta moreira), preto dun manacial de auga fresca. (...)
Astuta entre as tebras sae Tisbe, despois de xirar o gonzo da porta, engana ós seus e co rostro cuberto chega á tumba e senta debaixo da árbore que acordaran. O amor facíaa atrevida. Velaí que chega para acalmar a sede na auga da fonte veciña unha leoa co fociño espumante enzoufado de sangue duns bois que viña de devorar. A babilonia Tisbe ve a leoa á luz da lúa e foxe con temeroso paso a unha cova escura e, mentres foxe, perde o mantón que lle caíra dos ombreiros. Cando a feroz leoa aliviou a sede con auga abundante, de volta ó bosque desgarra coas súas fauces ensanguentadas o mantón que atopara sen dona. (...)
Píramo e Tisbe, o máis fermoso de todos os mozos el, ela, a máis fermosa rapaza que tivo Oriente, vivían en casas veciñas, alí onde din que Semíramis cinguira con muros feitos de adobe a prominente cidade. A veciñanza fixo que se coñecesen e desen os primeiros pasos, co tempo creceu o amor. Por eles xuntaríanse baixo as antorchas nupciais, como marca a lei, pero prohibírono os pais; o que non puideron prohibir foi que ardesen por igual os seus corazóns cativos (...)

Hoxe pode ser un gran día,
plantéxao así,
aproveitalo ou que pase de longo,
depende en parte de ti.
Dalle o día libre á experiencia
para comezar,
e recíbeo como se fora
festa de gardar.
Non consintas que se esfume,
asómate e consume
a vida a granel.
Hoxe pode ser un gran día,
duro con él.
Hoxe pode ser un gran día
onde todo está por descubrir,
se o empregas como o último
que che toca vivir.
Saca de paseo aos teus instintos
e ventílaos ao sol
e non dosifiques os praceres;
se podes, malgástao
Hoxe pode ser un gran día
imposible de recuperar,
un exemplar único,
no o deixes escapar.
Hoxe pode ser un gran día
duro, duro,
duro con el.
Non é necesaria unha montaña rusa,
tan solo hai que sacar proveito,
cada día, o momento ideal é aquel presente,
tomando a oportunidade que te anime,
un día novo sempre é, vamos Carpe diem
uuuuuuuuuu uuuuuuuuuu uuuuuuuuuuuu,
cada día novo é, vamos Carpe diem,
uuuuuuuuuu uuuuuuuuuuu,
cada día nuevo é, Carpe diem.
Imagine there's no Heaven
It's easy if you try
And no Hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today
Imagine there's no country
It isn't hard to do
Graecia capta ferum victorem (captorem) cepit et artes intulit agresti Latio
Tunc feminae iratae eum punire constituerunt: noctu igitur eum circumdederunt et saeve necaverunt: deinde miseri iuvenis membra, ex corpore scissa, per campos in varias partes iacerunt. Cum vero aquae fluminis, in quod erat eiectum, caput e collo ereptum secum traherent, vox ipsa et frigida lingua vocabant: "Eurydice, Eurydice..."
Cum talia diceret, ut fumus in aera e conspectu fugit, neque Orpheus videre potuit frustra prehendentem umbras, et multa volentem dicere. Quid ille faceret? Quo iret, coniuge bis erepta? Quo fletu, qua voce Plutonis et Proserpinae animos moveret?



(...) Ad mortuorum igitur regnum descendere voluit, ut a Plutone, rege Inferorum, qui ibi cum Proserpina, eius coniuge, imperabat, peteret ut Eurydice sibi redderetur.
(...) Postquam autem multis cum lacrimis amatissimae uxoris mortem flevit, cum sentiret se nullo modo sine Eurydice vivere posse, audacissimum cepit consilium: cum enim iam parvi aestimaret vitam, postquam tam iucunda sibi uxor erepta erat, id facere constituit, quod nemo antea conari ausus erat, nec ullis periculis deterrebatur (...)
Tum Orpheus, qui uxore mortua, de sua quoque vita desperabat: "Heu!" exclamavit, "Quid nunc faciam? Quid sperem? Quomodo vivam posthac? Cur me infelicem reliquisti, mea carissima coniunx?" Per multos dies, tristis et maestus, neque cibum neque aquam sumere voluit (...) Entón Orfeo, pola morte da súa esposa, e desesperado tamén da súa propia vida exclamou: "Heu!" "Que farei agora? Que podo esperar? Como vivirei de agora en diante?" Por qué me deixaches miña queridísima esposa?" Durante moitos días, triste e aflixido, non quixo tomar alimento nin auga (...) Imaxe: Flickr/Klearchos Kapoutsis
(...) Cum igitur illa in silva versaretur ubi flores carpere volebat, ut mensam ornaret, Aristaeus, qui post arborem se occultabat, eam persequi coepit.(...)
(...) Brevi vero, cum cotidie tristissimum Orphei de suo amore desperantis cantum in silvis audiret , virginis animus ita permotus est, ut ipsa eius amore magis magisque caperetur.

Antes de comezar con Eutropio, os alumnos de latín II do MGB traduciron a Fabula de Orpheus et Eurydice incluída no libro de Luigi Miraglia "Fabulae Syrae", do que tiven a sorte de recibir un exemplar de mans de Antonio Amador "antes de que se ofreciese al resto de los mortales", tal e como figura na dedicatoria da primeira páxina. Iso foi nas xornadas de Cultura Clásica de Sagunt, no ano de MMX.O traballo das próximas entradas consistirá en ilustrar unha pasaxe do texto traducido, acompañando a imaxe co texto en latín e a tradución ao galego.
*imaxe google





"Orgullo na loita" no sentido de que perdan ou gañenestán orgullosos da loita e defenden o seu equipo. Esta frase fai referencia a un lema militar das lexións romanas. Este lema pertence ao Manchester City, equipo da Premier League.Aquí tienes las intrucciones para añadir a tu blog el botón de adhesión a Χείρων·Chiron.
